ၾကိဳက္လြန္းလို႔..အၾကိမ္ၾကိမ္ ၿပန္ဖတ္ပါတယ္..ဖတ္ၿပီးတိုင္းလဲၿပန္မွ်ေ၀ေပးခ်င္တဲ႔

စိတ္ေၾကာင္႔...ၿပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္...မဖတ္ရေသးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါ.........

ဒီစာေလး ဖတ္ေပးပါအံုးေနာ္....... သိပ္ေကာင္းတဲ့ စာေလးပါ၊ ဒီစာေလးဖတ္ၿပီး ဒဏ္ရာေတြမ်ားရွိေနလို႕ ေပ်ာက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္………

ဒီစာေလးကိုေက်းဇူးၿပဳၿပီး ဆံုးေအာင္ဖတ္ေပးပါ….

"အိမ္ရိုက္သံ"

ဟိုတုန္းက အင္မတန္မွ စိတ္တို၊ စိတ္ဆတ္တဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူ႕အေဖက ေကာင္ေလးကို အိမ္ရိုက္သံတစ္ထုပ္ ေပးလိုက္ၿပီး ေၿပာပါေတာ့တယ္။

မင္းတစ္ခါ စိတ္တုိတိုင္း သံတစ္ေခ်ာင္းကိုေနာက္ေဖး က ၀င္းထရံတိုင္မွာ သြားရိုက္ေခ်ကြာတဲ့။

အေဖက အဲဒီလိုေၿပာၿပီး သံထုပ္ကိုေပးလိုက္တဲ့ ပထမေန႔မွာ ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံတိုင္မွာ သံေပါင္း ၃၇ ေခ်ာင္းရိုက္သြင္း ၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔သူစိတ္တိုတိုင္း သံေလးေတြကို ၀င္းထရံမွာ ရိုက္ရင္းရိုက္ရင္း ေကာင္ေလးဟာ သူ႕စိတ္သူ ထိန္းႏိုင္လာသတဲ့။ သံရိုက္ခ်က္ေတြဟာလည္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ က်ဲလာခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ေကာင္ေလးဟာ ၀င္းထရံမွာ သံေၿပးရိုက္တာထက္စာရင္ ေဒါသၿဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုထိန္းရတာ ပိုလြယ္မွန္း သေဘာက္ေပါက္လာေတာ့တယ္၊ အဆံုးမွာ ေကာင္ေလးဟာ စိတ္မတိုပဲေန ႏိုင္တဲ့ေန႔ကို ေရာက္လာေရာ၊ ေကာင္ေလးက ေၿပးၿပီး သူ႔အေဖကို သတင္း သြားပို႔တယ္…. အေဖေရ… သားေတာ့ စိတ္ကို ထိန္းႏိုင္သြားၿပီဗ်။

အဲ့ဒီလိုက်ေတာ့ သူအေဖက တစ္မ်ဳိးခိုင္းၿပန္ေရာ…၊

မင္းကိုယ္မင္း ေဒါသမၿဖစ္ေအာင္တစ္ေနကုန္ ထိန္းႏိုင္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အဲ့ဒီသံေတြကို ၿပန္ႏုတ္ဦးကြာ။ တစ္ေန႔ထိန္းႏိုင္ရင္ ညအိပ္ခါနီး တစ္ေခ်ာင္းႏွဳန္းနဲ႔ ႏွဳတ္ေနာ္လို႕ မွာလိုက္သတဲ့။ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ေကာင္ေလး က သူ႔အေဖကိုေၿပာႏိုင္သြားတယ္။ အေဖေရ သားရိုက္ခဲ့တဲ့ သံေတြ အားလံုး ကိုႏွဳတ္ၿပီးသြားၿပီ၊ တစ္ေခ်ာင္းမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။

သည္အခါ အေဖလုပ္တဲ့သူက သားရဲ႕လက္ကို ဆြဲၿပီး သားရိုက္ခဲ့တဲ့ ၀င္းထရံဆီကို ေခၚသြားတယ္၊

ေတာ္တယ္ငါ့သားလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သားေသခ်ာၾကည့္စမ္း။ ၀င္းထရံတိုင္မွာ အေပါက္ေတြၿဖစ္က်န္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒီ၀င္းထရံတိုင္ေတြက အရင္တုန္းက လို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သားၿမင္တယ္ မဟုတ္လား။

ေအး သားက စိတ္တုိတိုနဲ႔ ပါးစပ္က ေၿပာခ်လိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္သားဆိုတဲ့ ၀င္းထရံတိုင္မွာ အခုလို အမာရြတ္ေတြထင္က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္ သားရယ္။

အဲဒီလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ကို သားက ဓါးနဲ႔ထိုးလိုက္တယ္။ ၿပီးရင္ ဓါးၿပန္ႏႈတ္ၿပီး ရွိခိုးေတာင္ပန္တယ္ဆိုပါစို႕။ သားဘယ္ႏွစ္ခါဘဲ ရွိခိုးေတာင္းပန္ပါေစ။ ဒဏ္ရာနဲ႕ အမာရြတ္ေတြကေတာ့ မလြဲမေသြ က်န္ခဲ့မွာပဲ ငါ့သားရယ္….တဲ့။

တကယ္ေတာ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ အဖိုးတန္တဲ့ ရတနာေတြပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ငါတုိ႕ေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေစတယ္။ အားေပးကူညီတယ္။ ဒုကၡ၊ သုခေတြကို လည္း မွ်ေ၀ခံစားၾကတယ္။ ရင္ဖြင့္သမွ်ကို ဂရုစိုက္နားေထာင္ေပးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တစ္ခုခုဆို စိတ္လိုက္မာန္ပါ မလုပ္နဲ႔။ သူတို႕ကို သံႏွဳတ္ရာက်န္ခဲ့တဲ့ ၀င္းထရံေတြအၿဖစ္ မေရာက္ပါေစနဲ႔။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကုိယ္က ဘယ္ေလာက္ဂရုစုိက္ ေၾကာင္း သူတုိ႔ကိုလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြအေပၚ ဂရုစိုက္လာ ေအာင္ လုပ္ေပးသင့္ ေၾကာင္းေၿပာၾကားေပးပါ။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္က သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းအၿဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူေတြဆီကို ဒီပံုၿပင္ေလးကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ။ ယုတ္စြအဆံုး ဒီစာေလးကို ပို႔လိုက္တဲ့သူဆီ ဒီအတိုင္း ၿပန္ပို႔ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ပို႔လိုက္တဲ့ စာ ကိုယ့္ဆီၿပန္ေရာက္လာရင္ ကိုယ့္မွာ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ရွိေနတာကို အလိုလို ခံစားႏိုင္မွာပါ။

(ဒီစာအုပ္နာမည္က ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ၿမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္ ၿဖစ္ပါတယ္။ ေရးတဲ့သူက ဆရာအတၱေက်ာ္ပါ။)